به بهانه‌ روز جهانی محیط زیست/ محمدفایق فرجی

بدون شک هر عقل سلیمی به اهمیت حفظ و حراست از محیط زیست اذعان دارد و آن را یکی از ضروریات ادامه حیات نوع بشر می­‌داند. حفظ محیط زیست مساوی است با زندگی سالم و بانشاط و سرزندگی و طراوت و عدم توجه به این مهم، تبعاتی چون شیوع امراض مختلف، بی‌نشاطی و افسردگی را برای انسان‌ها و حتی دیگر موجودات زنده به دنبال دارد.

توجه به محیط زیست و رسیدن به شاخص‌های بالا با رعایت بهداشت عمومی امروزه جزو ملاک‌های توسعه‌یافتگی کشورها محسوب می‌گردد و بلاشک همه در تلاشند این شاخص‌ها را به استانداردهای موجود جهانی برسانند و امنیت و آسایش روحی، روانی و جسمی را برای مردمشان به ارمغان بیاورند. جای بسی شکرگزاری دارد که در کشور ما و مخصوصاً در استان کردستان انجمن‌ها، تشکل‌ها و مجموعه‌های مردم‌نهاد فراونی برای حفظ و حراست از محیط زیست و ارتقای سطح عمومی شاخص‌ها در این حوزه تشکیل شده و تاکنون کارهای خوبی را نیز به ثمر رسانده‌اند. اما این انجمن‌ها در حوزه‌های مشخصی چون پاکسازی مناطق گردشگری و حواشی سدها فعالیت‌هایشان نمود بیشتری داشته و تاکنون در عرصه‌هایی چون فجایع زیست‌محیطی ناشی از دفع غیر بهداشتی و روباز فاضلاب کمتر ورود پیدا کرده‌اند و عدم ورود این تشکل‌های مردم‌نهاد به این حوزه‌ها موجب شده مسئولین مربوطه در حاشیه‌ای امن قرار گرفته و مطالبات بحق مردم را نادیده می‌گیرند. 
یکی از نمونه‌های عینی و فاجعه‌بار از این دست، دفع فاضلاب شهر حسن آباد در غرب شهر سنندج می‌باشد. شهرک حسن آباد که قبلاً روستایی بوده با 250 خانوار، امروزه شهری است با چندین هزار نفر جمعیت و سازوکار دفع فاضلاب آن، همان امکانات و زیرساخت‌های قبلی است. 
علاوه بر این فاضلاب در محیطی روباز از میان مزارع و باغ‌های زیبای جنوب شرقی روستا مسیری به طول 5 کیلومتر را طی می‌کند تا به تصفیه‌خانه شهر می‌رسد و با گرم شدن هوا بوی تعفن در این مسیر و حواشی آن به گونه‌ای است که امکان تردد را از مردم سلب می‌کند و از طرفی نیز به طور مرتب عده‌ای سودجو جریان فاضلاب را از خروجی روستا منحرف کرده و از آن برای آبیاری مزارع، باغ‌ها و گندم‌زارهای خود استفاده می‌کنند. این اقدام ناشایست و غیربهداشتی که شکر خدا هیچ وقت از دید مسئولین بهداشت و محیط‌زیست هم پنهان نمانده و مدام اکیپ هایشان در این منطقه تردد دارند، به جایی رسیده که موجب آلودگی قنات 700 ساله‌ی جنوب روستا شده است؛ قناتی که صدها هکتار باغ را سیراب می‌کند، و سالها و بلکه قرن‌ها آب گوارایی داشته است. آیا این مصداقی بارز برای تخریب محیط زیست نیست. این موضوع بسیار مهم بارها به اداراتی چون آب و فاضلاب، محیط زیست، دانشگاه علوم پزشکی، استانداری، فرمانداری و ... منعکس گردیده است، اما دریغ از کمترین و کوچکترین اقدامی.
لذا حقیر چند پیشنهاد در این زمینه دارم:
1- مسئولین محترم و اولیای امور، قدم رنجه فرموده بازدیدی از محل داشته باشند و لحظاتی را در کنار فاضلاب رها شده در میان باغ ها، از آن هوای متعفن استنشاق نمایند تا از نزدیک درد مردم را احساس کنند.
2- اخیراً اداره ی آب و فاضلاب در قبض های آب اقدام به اخذ مبلغی تحت عنوان توسعه آب و فاضلاب روستایی نموده است، حالا که اینطور است، پس مشکل تامین اعتبار نخواهید داشت، بفرمایید از جیب مبارک مردم به خلق‌الله خدمت کنید و منت آن را هم بر گردن ما بگذارید.
3- صدا و سیما اقدام به تهیه گزارشی مستند و مستدل در این زمینه نموده تا همه ی مردم و مسئولین از نزدیک با این معضل بزرگ زیست محیطی آشنا شوند.
4- در پیگیری‌های دو سال گذشته مردم برای دفع این معضل، مسئولین امر (عمدتاً آب و فاضلاب) جز وعده وعید، کاری را انجام نداده‌اند، آیا وقت آن نرسیده است در سال «اقدام و عمل» از تعارفات کم کنند و به عمل بیفزایند.
امیدوارم فعالان محیط‌زیست با تشکیل کمپین‌هایی برای رفع این معضل عظیم گام‌هایی مثبت بردارند و مسئولین نیز به خود آیند و با اقدام عاجل ضمن جامه‌ی عمل پوشاندن به درخواست مردم برای همیشه این فاجعه زیست محیطی را به تاریخ بسپارند. انشاالله
چاپ شده در روژان 90 مورخ: شانزدهم خرداد 95

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

بروزرسانی روژان

هفته نامه روژان اوقات خوشی را برای شما ارزو میکند